Hafiz Muzafar Mohsin طنزومزاح۔۔۔پُلسیاء مَکھیاں تے خبراں والا۔۔از:حافظ مظفر محسن

پُلسیاء مَکھیاں تے خبراں والا حافظ مظفرمحسن جون جولائی دا مہینہ ہووے تے اُتوں تپدی دُوپہر ہوُوے۔ اُووِی لاہور دی مال روڈ تے۔ دل کردا اے بندہ سِدھا چمن والیاں […]

پُلسیاء مَکھیاں تے خبراں والا

حافظ مظفرمحسن

جون جولائی دا مہینہ ہووے تے اُتوں تپدی دُوپہر ہوُوے۔ اُووِی لاہور دی مال روڈ تے۔ دل کردا اے بندہ سِدھا چمن والیاں دی ہٹی وچ وڑ جاوے۔ تے وَن سوَنے جُوس پیِ پیِ کے۔
’’پُکھے جَٹ کٹورہ لَبھّا۔ پانی پی پی آپھریا‘‘۔ دی عملی مثال بن جاوَے۔میں۔ اپنی عادت توں مجبُور۔ لَبھ لَبھا کے اِک ایہوجئے کھوکھے وچ وَڑ گیا۔ اے کھوکھا وی مشہو ر اے۔
سارے ای لاہوریاں دیاں عادتاں اِکوجیہیاں ہوندیاں نیں مینُوں مَکھیاں تَے حیاتی وچ پیلی واری ترس آیا۔
اینھا گند. تے اِس قسم دی بو۔ وَچاریاں مَکھیاں گھبرا گھبرا نُکراں وچ مُنہ دے رہیاں سی۔ مَکھیاں دارش ہووے تے مَکھیاں وی توں توں میں میں کر کے اِک دوجیِ دے لئی عذاب بن جاندیاں ہون گئیاں ۔ میں ایں منظر پہلی واری تکیا سی۔
تُسی ایہو جییا کھوکھا پنڈاں دیاں لاری اڈیاں وچ ویکھیا ہووے گا۔ پیلے سوچیا نٹھ جاواں۔ ایس بَک بَک وِچُوں۔
’’ پُتر مظفر آجا لنگھ آ۔ آ جوس پی لے‘‘!۔ ( نال ای کھنگ کھانسی دا اِک طوفان)۔ آواز جانی پچھانی لگدی سی میں غور کیتا۔ اے تے میرے محلے دے حکیم چُموناجی سی۔ حکیم جی مَکھیاں دا جوس تہانوں ای مبارک ہووے۔ خداحافظ۔ میں ہنسدیاں ہویا ں آکھیا۔
میں باہر نکلن لگا تے ۔ حکیم چُمونا ۔ فیر بول پیا۔
لاہور شہر دے تھٹریاں تے بین والیاں نوں نوٹ لَبھ گئے تے اونے رشتہ ای مَکھیاں مچھراں نال توڑ لیا۔
پُتر اے مَکھیاں مچھر ساڈے پرانے شریک نیں۔ اَسی تُسی ایناں کولوں جان چھڑا کے کتھے جاواں گے۔
حکیم چُمونا اُچی اُچی ہَسن لگ پیا۔ میں مَکھیاں مچھراں تُوں بچدا بچاندا ۔ حکیم چُمونے کول جا کے بیہہ گیا۔( جیدھے کولوں دوائیاں دی بو آرہی سی)۔
’’ لیا اوئے مُنڈیا۔ پُتر مظفرلئی۔ امروداں دے جوس دا اِک مگا‘‘۔ میرا پُتر وَڈا مگا لے کے آویں۔
’’ بابا جی ۔ فیر نواں جوس دا مگاایس باؤ نوں دیاں گا۔ پہلے پچھلے پیسے کڈو ، تُسی ہر وار وعدے کر دے رہندے او۔ میں جان چھڑان دی سوچ رہیا سی تے حکیم چُمونا بول پیا۔ میرے موڈھے تے ہتھ رکھ کے۔ پرانے یاراں دی طرح ۔ اوئے مُنڈیا ۔ گبھرا ناں۔ میرا پُتر مظفر اَج میرے اگلے پچھلے جُوساں تے چاء ، باقر خوانیاں دے پیسے دے کے جاوے گا۔ تینوں ۔ سارے حساب بے باک کر دے گا اَج۔ توں اِک امروداں دے جوس دا مگا ایدھے مُنہ نوں لان دی کر ۔
میرے دل نوں ہتھ پیا۔ پر میں اایسا چکر وچ آیا کہ جان چھڑانی اوکھی سی۔ ’’ اوئے۔ چَھڈ اوئے‘‘ ۔’’پُھڑو پُھڑو۔ اوئے بس کرو‘‘
’’ اُلو دئے پٹھیو‘‘ بس کرو۔ میں پندرہ نمبر تو پُلس نوں بلان لگا جے۔ ‘‘ اِک دم پَھڑپُھڑو ہوگئی۔ اِک مُنڈے اِک کَٹے ورگے بندے نے کھوکھے وچ چیزاں ورتان والے مُنڈے نوں گردن توں پھڑیا ہویا سی۔ تے اُونہوں وچارے نوں ریپٹے لاندا پیا سی۔ غریب تے ظلم ہو رہیا سی۔ میرا دل دکھیا تے میں پَجھ کے اَگے ہویا۔ ہر شور شرابے وچ دلچسپی لینا لاہوریاں دا مشغلہ اے۔ ’’ اوئے پُتر مظفر ، یار نا ں اَگے جائیں۔ اے لاہور دا مشہور تیلی پلوان ای۔ تے ایہہ ایدھا روز دا کم اے۔ غنڈا ، بدمعاش ای اے روٹی ٹکر کھا کے شور پادیندا اے۔ کہ سالن وچ مَکھی اے میں پیسے نئی دیاں گا۔ نئی تے کنزیومر کورٹ وچ کیس کر دیا ں گا۔ میں اَگے جاندا جاندارُک گیا۔ ایس دوران میری نظر کھوکھے دے مالک تے پئی جیہڑا مزے لے لے کے سُڑ سُڑ کر دا ہویا۔ کرسی نال ٹو لا کے دودھ پتی دے مزے لے رھیا سی ۔
واہ تیریاں بے پرھوایاں ۔ ’’ اے چنگھا بہانہ اے بئی‘‘
کھاو رَج کے ۔ مُچھاں نوں وَٹ دیو تے رَولا پادےؤ۔ دنداں وچ ماچس دی تیلی مار دیاں ہویاں ’’۔ مَکھی نکل آئی ۔ اے سالن وچُوں ۔ اسیں تے پیسے نئی دینے۔ ‘‘ویسے جوانی وچ اکثر مُنڈے ایہو جیہاں حرکتاں کردے نیں؟!۔ تہاڈا کی خیال اے؟!۔
مینوں پریشانی ہوئی کہ وچارے کھوکھے والے نوں تے ایہوجئے مفت خورے ہر روز ملدے ہون گے۔ وچارہ بچیاں لئی کی گھر لے کے جاندا ہووے گا۔ ؟
ٹھاہ۔ ٹھاہ۔ ٹھاہ جیویں وڈے قوال دے نال بیٹھا، وڈے وڈے ہتھاں والا نواں نواں آیا شاگرد تالیاں وجاریا ہووے یا لوہار ٹین ٹبہ ٹھوک رھیا ہوئے۔
اوئے ۔ ایہہ تے مالک نے تیلی پلوان نوں پھڑیا ہویا اے۔ تیلی پلوان دی گردن کھوکھے دے مالک دی کچھ وچ سی تے سر جیہڑا پہلے ای گنجا سی۔ کھوکھے دا مالک اودھے تے اینج تھپڑ مار دا سی ۔ جیویں کسے میراثی نال بیٹھا طبلیچی۔
اپنے کم وچ مصروف ہووے دھا دھا دھن نا دھا دھن نا۔ ’’ اؤے چھڈ مینوں ۔ اوئے کتے دیا پُترا چھڈ مینوں۔ تُوں مینوں جاندانئی۔ میں ہُنے ای۔ ایم ۔ اے۔ او کالج دے مُنڈے لے کے اواں گا تے تیرے کولوں ایس کُٹ دا او بدلا لواں گا کہ تو کی تیری ما ں وی یاد کرے گی۔ ‘‘
ایہہ کہندیاں ہو یا اودھی آواز وچ کمزوری سی۔ تیلی پلوان نے ما ر کھا کے لاہوری انداز وچ تہڑی لائی۔ تے کھوکھے دے مالک نے دو تن ہور ٹھوکیاں۔ اِک ٹھڈا وی ماریا۔ تے پورے غصے نال بولیا۔ مُفت بری وی کرنا ایں تے تڑیاں وی لاناں ایں۔ ایم۔ اے۔ او کالج دے مُنڈیاں دیاں۔ہُن ایم ۔اے ۔او کالج وچ عاطف چوہدری جئے مُنڈے نئی لَبھدے۔ہُن اوتھے وی ٹیڈی مُنڈے پڑ ھدے نے جیہڑے سویرے سویرے وی روپے دا بیلنس پوا کے سارا سارا دن کڑیاں نوں میسج کر دے ریہندے نے۔ اَگوں پاویں جواب دی جگہ باٹا دا چھتر ای کیوں ناں آوَجے، نالے سُن بے غیرتا۔ اے کالجاں دے مُنڈے وی ہن تیرے جئے مفت براں نال نئی تردے۔ اوہن سلطان راہی دیاں پھٹیچرپنجانی فلماں نئی ویکھدے۔ اوہ ہُن جیکی چن دے شاگرد کاکی چن دیاں فلماں ویکھدے نیں۔ اے نواں فلمی ناں سُن کے میرا ہاسا نکل گیا۔ لوکی وی ہس رہے سی۔ ایس دوران میرے اَگے مُنڈے نے امروداں دے جوس دا مگاٹھاہ کر کے رکھیا جوس دیاں چھِٹاں میرے نویں صاف کپڑیاں تے پیئاں۔ تھوڑا جیہا جوس میرے بوٹاں تے ڈِگ پیا۔
’’انہاں ۔ ہویاایں باندرا، میرے منُہ چوں نکلیا۔ میلے وچ وڑھیا ہویا ایں لگدا اے تینوں نظر نئی آندا۔ مُنڈے نے مینوں والاں تو پھڑ لیا۔ اپنی غلطی منن دا تے ہن رواج ای نئی رھیا۔ ناں دی وڈے چھوٹے دی تمیز۔
’’ کینوں کیا ای باندر۔ ‘‘ تینوں کہیاای۔ میں اپنے وال چھڑاندیاں ہویا اُونہوں کیا۔ ایس دوران اودھی میرے نال گتھم گتھا ہوندیاں جُتی سلپ ہوئی تے او مُنہ پار جا پیا۔ اے چکڑ اُونہے آپ اِی جوس ڈول ڈول کے کیتا سی فرش تے۔ ہُن اوتھلے تے میں اُتے ، کھوکھے تے اِک سپاہی وی جوس پی رھیا سی۔ وردی والا۔ اودھاجدوں میرے ول دھیان پیا تے دوڑ کے آیا۔ اُونہے مُنڈے نوں تِن چار تھپڑ چھڈے۔
تے اودھا کن وی مروڑ یا ۔ کنجرا تینوں نئی پتا ایہہ اخبار والا ای۔ سانوں وی مروانا ای ہوٹل دے مالک نے آکے میرے کولوں مافی منگی۔ تے پُلسیے دا شکریہ ادا کیتا۔ پا جی کیئڑے چینل تے ہوندے او۔ ویکھے ویکھے لگدے او؟ میں کپڑے جھاڑے مگے وچ بچیا جوس غٹا غٹ گلے توں تھلے سُٹیا۔ فیر دساں گا۔ میں غصے وچ بولیا۔
ایہہ حکیم چمُونے کولوں اکھیاں چراکے نکلن لگا۔ تے اُونہے ۔ رولا پا دتا۔ ’’ مظفر پُتر ۔ میرا وی بل دیندا جا۔ ثواب دا کم ای۔ پُتر ۔ مینوں تے تیرے تے بڑا مان اے۔ُ ’ بابا ۔ اپنی کچ کچ بند کر۔ او صحافی اے۔ روز ای او سارا دن ثواب دے کم کر دے نئی تھکدے پرے ہو۔ اُونہوجان دے۔ متے کل سویرے ۔ اُونہے ۔ ساڈھے تے کالم لکھیا ہووے یا خبر چھاپ دیوے۔ جے چینل تے مَکھیا ں وکھایاں تے مر جاواں گے اسی۔(کم کاج ٹھپ ہو جائے گا۔ توں وی مفت بری لائی جا چپ کر کے)کہ بشیرے جوس والے دے کھوکھے تے جوس پین ناں جاناں۔ اوتھے تیلی پلوان دا آنا جانا اے۔ عملے دے مُنڈے گاہقاں دے ہتھی پیندے نیں تے ہر ویلے مَکھیاں بغیر اطلاع دے جمع ہویاں رہندیاں نیں تے آن جان والیاں دے مگاں وچ بغیر پوچھے مُنہ ماردیاں پھردیاں نیں۔ مسٹر چٹا کیمرہ مین اچھو شُرلی دے نال۔ حکیم چُمونا ۔ ایہہ گل سُن کے تے کھوکھے تے میری ٹہور ویکھ کے گھبرا جیا گیا پرے ہوکے بیٹھ گیا۔ جیویں مینوں جاندا ای نئی۔
میری اودھی واقفیت ای نئی سی۔ میں ودھ کے کھوکھے دے مالک نال ہتھ ملایا۔ تو اینج شو کیتا جیویں جیب وچ ہتھ پا کے نوٹ کڈن لگا ایں۔ اُنہوں دین لئی۔ بعد وچ مینوں اپنی ایس چالاکی تے بڑا ہاسا وی آیا۔ اُونہے ۔ میرا ہتھ اپنے وڈے سارے ڈیڑھ ہتھ جڈھے ہتھ نال دبایا جنیویں لوکی پُلسیے نوں رشوت دے کے اودھا ہتھ دبا ندے نے۔ (سمجھ کروناں بادشاہوگل نوں ہُن مکاووی)پیلے پیلے دند کڈھے تے مینوں سر جھکاکے سلام کیتا ۔ تے کھوکھے چوں باہر ول کڈھ دیتا۔ جیویں لوکی مَکھیاں مچھراں نُوں وڈے سارے رومال نال بار کڈ کے جلدی نال بوہے باریاں بند کر لیندے نے۔ کہ نکل گئے نے چنگا ہویا کتھے فیر ناں آوڑن ۔ میں کئی کچھ سو جدا ہویا کھوکھے تو ں باہر آگیا۔ اِک عزت دار شہری دی طرح ۔ جتھے اِک انے واہ آندی ویگن ۔ شاں کر کے میرے کولوں لنگ گئی ۔ جیدے وچ اُچی آوازوچ ۔ حدیقہ کیانی دا مشہور گانا لگا ہویا سی۔ جیہڑا اونہے اودھوں گایا سی جدوں اونہے تیسرا ویاہ کیتا سی بابے نال۔
بوہے باریاں تے نالے کندھاں ٹپ کے۔
آواں گی ہوا بن کے۔
بوہے باریاں۔

Viewers: 8531
Share