Aj Di Shaam | پنجابی مجموعہ کلام “اج دی شام” ۔۔۔۔ مقبول شہزاد

خدا دے معتبر تے مقدس ناں دے نال! اَج دی شام مقبول شہزاد اَج دی شام قضا نئیں کرنی خبر ے فیر اد ا نئیں کرنی جے نہ عرشاں تیکر […]

خدا دے معتبر تے مقدس ناں دے نال!

اَج دی شام
مقبول شہزاد

اَج دی شام قضا نئیں کرنی
خبر ے فیر اد ا نئیں کرنی
جے نہ عرشاں تیکر پُہنچی
اج توں بعد دعا نئیں کرنی
(مقبول شہزؔاد)

ISBN: 969 978 7578 627

270/ٹی ڈی اے، ضلع لیہ(پنجاب۔ پاکستان)
فون: +92 344 8594839 +92 343 8574034
ای میل: shanueva0@gmail.com

اُردو سخن

استحقاق: تمام تصرفات ’’اردوسخن و شاعر ‘‘کی تحویل میںہیں
ناشر: اردو سخن ڈاٹ کام، پاکستان
نمودِ اول: اگست 2018ء

کمپوزنگ: محمد شہر یار ناصر
نظر ثانی: زریں حمید خان
ذیشان شاہ رخ
سروروق: ناصر ملک
طباعت: شیرِ ربانی پریس، ملتان
قیمت: 400 روپے (15 پائونڈ ، 20ڈالر)

انتساب

اپنی دھی رانی مہرین مقبول
تے
اپنے پتر
ذیشان مقبول
دے نام!

.

 

مقبول شہزادؔ دی پنجابی شاعری

اج دی شام قضا نئیں کرنی
خبرے فِر ادا نئیں کرنی
جے نہ عرشاں تیکر پہنچی
اج توں بعد دعا نئیں کرنی
ایہہ سطراں تھل وچ وسدے پنجابی تے اردو دے جانے پہچانے شاعر مقبول شہزاد جی دیاں نیں۔ بے باکی، برجستگی تے پانی ورگیاں رواں ایناں سطراں وچ بغاوت لکی ہوئی اے۔ میں کِتھے پڑھیا سی کہ شعر و ادب دے نمایاں منصباں وچ تطہیرِ جذبات دے نال نال بے ساختگی وی شامل اے۔ مقبول شہزاد تھل دیاں وسعتاں وچ رہن والا اک دلیر شاعر اے۔ اس دا شعری اظہاریہ پہلی سطر توں ای قاری نوں اپنے ول کھچ لیندا اے۔
اونھاں دے ایس بے ساختہ پن دی وجہ توں اِی طارق گجرہوریں مقبول شہزاد دے وڈے قاری نیں۔ اُہ انھاں دے کلام وچ پنجاب دی صوفیانہ شعری روایت نوں محسوس کردے نیں۔ پنجاب دے صوفی شاعراں نے نہ صرف اپنے من دی دنیا وسائی سی بلکہ انھاں نے ویلے دے بادشاہواں دے خلاف عوام نوں مزاحمت کرن تے وی تیار کیتا سی۔ ایتھے اک وڈا فکری مغالطہ ایہہ وی اے کہ صوفیانہ شاعری وچ صرف سمجھوتہ کرن تے نمانا پن ای موجود اے۔ ایہہ گل جزوی طور تے تاں منی جا سکدی اے پر کلی طور تے ایہہ گل نئیں اے۔ پنجاب دی صوفیانہ شعری روایت نے تاریخ دے نال نال پندھ ماریا اے۔ بابا فرید گنج شکرؒ توں لے کے غلام فریدؒتیک جدوں وی حالات خراب ہوئے تے کسی ناں کسی صوفی شاعر نے اگے ودھ کے لوکاں نوں ہمت، جرات تے حوصلہ دتا تے غاصب طاقتاں دے خلاف واج بلند کرن دا ول سکھایا۔ مقبول شہزاد دی شاعری وچ وی کجھ ایہو جہے جذبات دا اظہار ہویا اے:
جدوں حق سچ دی گل کیتی اے
ایتھے سارے ویری ہو گئے نیں
سانوں سولی اُتے ٹنگیا اے
ساڈے منہ تے چنڈاں پئیاں نیں

اک واری تے اُتر عرشاں توں
اسی سارے اک مک ہو جائیے
ایہہ اک دوجے نال وکھ رہ کے
دس کیہڑیاں پنڈاں پئیاں نے
اس تناظر وچ مقبول شہزاد بغاوت دی بہوں وڈی مثال بن کے ساہمنے آئون آلا تخلیق کار اے۔ ایسے خوبی پاروں ایہہ پہلو وی اہم اے جو اینھاں دے نزدیک اپنی مٹی نال محبت بہت بڑا حوالہ اے:
اسی تے تھل دیاں بھٹیاں اُتے دانے بھنی آئونے آں
پہلاں آپی بھجے ساں ہن پانے بھنی آئونے آں
پہلا تیر کماناں چلیاں فِر کلاشن کوفاں سن
ہن تے بم دھماکیاں دے نال تھانے بھنی آئونے آں
مٹی تے اپنے لوکاں نال محبت تے جرات نے اونھاں نوں اک رومانوی شاعر بنا دِتا اے۔ اپنے لوکاں نال انج مخاطب ہوندے نیں جویں کوئی عاشق اپنے معشوق نال گل بات کردا پیا ہووے:
وے میں تیری آں کنیز
مری کالی اے قمیض
ہو گئی اے اگے نالوں تنگ سجناں
کولوں دل دے نہ لنگھ سجناں

آیا عشقے دا موڑ
توں ایں چن میں چکور
میں آں چن توں چکور
میں مقبول شہزاد توں “چن” تے “چکور” بارے پچھیا تے اونھاں آکھیا جو اِہ وطن اونھاں دا “چن” اے تے اُوہ اس دے “چکور” نیں تے انھاں دی رومانوی شاعری اونھاں دی حب الوطنی دے جذبیاں دے آل دوالے گھمدی اے۔ بغاوت، بے باکی، سرکشی، رومانس تے مزاحمت دے پس منظر وچ اِہ اوہ آدرش تے سفنے نیں جنھاں وچ مقبول شہزاد اپنے آل دوالے محبت تے امن دی تلاش وچ نظردے نیں۔ اونھاں دیاں نظماں دا وڈا سنیہا اِی محبت اے جنہوں اُہ عام کرن چاہندے نیں۔ کتھے نکیاں تے کتھے لمیاں نظماں فکر تے فن دے امتزاج نال لطیف تاثر پیدا کردیاں نیں۔ کجھ تھاواں تے اونھاں نے لسانی تشکیلات توں وی کم لیا اے۔پنجی بنداں دی سی حرفی وی اونھاں آکھی اے جیہڑی حروفِ تہجی توں شروع ہوندی اے۔اِہ تخلیق اونھاں دے فنی شعور دی بہت وڈی دلیل اے۔
مقبول شہزاد بلاشبہ جدید پنجابی نظم دا معتبر حوالہ نیں۔ اونھاں دیاں نظماں نثری نظم دی ذیل وچ نئیں آئوندیاں بلکہ معریٰ نظم تے کتھے کتھے پابند نظم دا بھرواں تاثر دیندیاں نیں پر کتھے وی اُوہ اپنے آپ نوں پنجابی روایت توں انج نئیں کردے۔ پنجابی شعری روایت دا غالب مزاج فطرت نال جڑت اے تے ایہی مزاج اس روایت نوں تصوف دے سب پہلوواں نال جا ملائوندا اے۔ مقبول جی دی ساری پنجابی شاعری وچ صوفیانہ آہنگ اے۔ دراصل ایہی پنجابی شعری روایت دی توسیع اے۔ اس رنگ دے اظہار لئی اونھاں نے اپنے لہجے نوں کلاسیکی رکھیا اے تے لفظاں دی چنائوتی بارے وی خاص اچیچ برتی اے۔ اونھاں دا مافی الضمیر تے اونھاں دے شبد آپوں وچ ہم آہنگ نیں۔ ایہی اونھاں دی فنکارانہ چابک دستی اے۔ چند سطراں ویکھیا جے:
جیٹھ ہاڑ دیاں دھپاں جریاں
پسینا سر توں چل کے پیراں تک آئوندا ریہا
تتیاں لوواں نال جثہ سڑ کے توے دا پچھلا پاسا ہو گیا
گرمی پیاس بھک جر کے وی اپنی ہمت نئیں ہاری
سوچیا، آخر ایہہ پینڈا مک جانئے
ساون آئے گا ، ہواواں ٹھنڈیاں ہو جان گیاں
بارش نال دھرتی دی پیاس بجھے گی
تے فصلاں ہریا بھریا ہو جان گیاں
فِر بنے تے بہہ کے ماہیے آکھاں گے
رب جانے کیوں انج نئیں ہویا
ساری عمر میری کم ظرفاں دی پہچان کریندیاں گزری
جیہڑے حق نئیں رکھدے پانی دا اوہناں خون پلیندیاں گزری
کیہڑی راہ توں سوہنا آ جاوے ساڈی راہواں ویندیاں گزری
کی دسیے حال فقیراں دا شہزاد رلیندیاں گزری
مقبول شہزؔاد جیہڑے ماحول وچ وڈے ہوئے، اُس نے اونھاں نوں فطرت دے بہت نیڑے کر چھڈیائے۔ فطرت دے اس قرب نیں اونھاں وچ محبت دی سپردگی توں ودھ محبوب دی جدائی وچ وفاشعاری جہے نرم جذبیاں دی بہتات پیدا کر دتی اہے تے اک خاص طراں دا والہانہ پن اونھاں دی ذات نوں دے چھڈیائے۔
اونھاں دے کلام دا اک وکھرا رنگ ایہہ وی اے کہ اونھاں دا شاعرانہ اسلوب کلاسیکی تے روایتی ہوون دے نال نال ایس زمانے دے اندازِ اظہار نال وی مماثلت رکھدا اے۔ اِیہہ صحیح اے جو اونھاں دا اپنا غم اتے محرومیاں اونھاں دی نظم وچ چھپیاں ہوئیاں نیں تے اونھاں دا تخلیقی رویہ محبت وِچ ڈُبے ہوئے عاشق دے لہجے وچ گل کرن آلے فن کار ورگا اے۔ مرکز توں دور وسن آلا ایہ درویش منش شاعر فکر و فن دے جملہ محاسن تے سب پہلو ئواں راہیں خوبصورت تے نویکلے شعر آکھ ریہا اے۔ اس اظہاریے دے پِچھے اونھاں دے مطالعے دا پورا عمل دخل اے نالے اونھاں نوں فطرت نے حالات، واقعات تے انسانی رویاں دا مشاہدہ کرن آلا سجاکا فن کار بنا دتا اے۔
اونھاں نے اپنی نظماں وچ اپنے ادھورے سفنے، نہ پوریاں ہوون آلیاں خواہشاں تے وچھوڑے توں جنم لین آلی دکھ دیاں پینگھاں تے اپنیاں دی بے رخیاں نوں بڑی مہارت نال پیش کرن دی کوشش کیتی اے۔ شاید ہر وڈا فن کار ایہی کردا ہووے گا۔ پر نویکلتا صرف اُس نوں لبھدی اے جیہڑا روایت تے جدیدیت نوں نال لے کے پندھ کردائے۔
مقبول شہزاد اس تناظر وچ بہت اہم شاعر اے۔
سجن وسدے دور، میں کئیں نال عید کراں؟
تھی گئے آں مجبور، میں کئیں نال عید کراں؟
کلیاں بہہ کے رات گزاری روندی رہی آں درداں ماری
ہجر نے کیتا چور ، میں کئیں نال عید کراں؟
پروفیسر ڈاکٹر مزمل حسین
لیہ



پیش لفظ

میں روواں تے کھڑ کھڑ ہسن میرے سارے دُکھ
میں واں جگ وچ کلھم کلھا آل دوالے دکھ
میں اپنے تعارف وچ جناںوی لکھ دیاں، میرا اصل تعارف تے میرا اِہ پنجابی شعری مجموعہ اے۔ جنھوں پڑھ کے میری شخصیت تے میرے فن بارے جانن تے دیر نئیں لگدی۔ میں اپنے کرم فرماواں توں اِہ توقع رکھداں کہ میرا اُردو شعری مجموعے ۔۔۔ مجھے خاموش رہنے دو۔۔۔ نوں پذیرائی دِتی تے رج کے سراہیا۔ اِس شعری مجموعے نوں پڑھ کے میری حوصلہ افزائی کرن گے تے نالے مینوں موقع دین گے جو میں اپنے تیجے شعری مجموعے تے جی لاکے کم کر سکاں گا۔
میرے اِس دوسرے شعری مجموعے نوں پار لائون وچ بہت سارے سنگیاں دیاں محبتاں میرے نال شامل نیں۔ جنھاں دے پیار تے سنگت نے مینوں مجبور کر دِتائے کہ میں ہر صورت وچ اس نوں شعری مجموعے دی شکل دے کے یاراں سنگیاں نوں پیش کراں۔ جدے وچ میرا اپنا دکھ شامل اے تے جو کجھ وی میں آل دوالے ویکھیا تے محسوس کیتا، میں اُس نوں اس کتاب دا حصہ بنا چھڈیا۔
میں اپنے درداں نوں تے حیاتی دے کینوس تے پھیلی ہوئی لمبی بیماری دے عذاب نوں اینھاں کاغذاں تے نقل کر دتائے جیہڑے تہاڈے نال گلاں کرن گے۔
ایتھے میں اُوہناں سب شاعراں، ادیباںتے دوستاں بیلیاں دے ناں تے نئیں لکھ سگدا جنھاں دی محبت مینوں اٹھے پہر حوصلیاں وچ رکھدی اے کیوں جو ایہہ لسٹ بہت لمبی اے۔ البتہ میں ایتھے اوہناں ساریاں دا دلوں شکریہ ادا کرداں ۔ میں خاص کر ڈاکٹر مزمل حسین، پروفیسر طارق گوجر تے ناصر ملک ہوراں دا بڑا مشکور آں جنھاں میرے ادبی ذوق نوں کدیں کمزور نئیں ہون دتا تے ہر موڑ تے میرے نال رہے۔
دل دے مریض نوں آرام آئونا چاہیدائے
صبح جے نہ آویں تینوں شام آئونا چاہیدائے
دکھاں وچ اپنی گزار لئی اے زندگی
تیرے ولوں سکھ دا سلام آئونا چاہیدائے
سجناں لئی کتاب تحفے وانگوں پیش اے تےنال اِی ایہہ درخواست اے کہ تسی ایہدے تے اپنی رائے دے کے میرا مان ودھائو گے۔
مقبول شہزؔاد
چک نمبر 270/ ٹی ڈی اے، لیہ
فون: 8594839-0344



رب جانے انج کیوں نئیں ہویا

جیٹھ ہاڑ دیاں دھوپاں جریاں
پسینا سر توں چل کے پیراں تک آوندا رہیا
تتیاں ریتاں تے پیراں چ سڑسڑ کے چھالے پے گئے
تتیاں لوواں نال جثہ سڑ کے توے دا پچھلا پاسا ہو گیا
گرمی پیاس بھوک جر کے وی اپنی ہمت نئی ہاری
سوچیا آخر اے پینڈا مُک جانے
ساون آئے گا ہواواں ٹھنڈیاں ہو جان گیاں
بارش نال دھرتی دی پیاس بجھے گی
تے فصلاں ہریاں بھریاں ہو جان گیاں
فیر بنے تے بہہ کے ماہیئے آکھاں گے
رب جانے کیوں اِنج نئی ہویا
ساون تے آیا
پر اوہ بہاراں لے کے نئیں آیا
اونیں ہاڑ تے جیٹھ نالوں وی اُجاڑ پا دیتا
بارش تے وسی
پر پانی رت رلیا سی
ٹھنڈیاں ہواواں دی جگہ
لال ہنیری نے لے لئی سی
میرے مالک !
توں پانی چ لہو رَلان والیاںنوں کیوں نئیں پُچھدا
توں اے نفرتاں نوں محبتاں چ کیوں نئیں بدلدا
ساڈے جھکے سِراں
تے
جُڑے ہتھاں ول ویکھ
سانوں نواں جہان دے
جیتھے پیار ای پیار
تے
محبت ای محبت ہووے
کیونکہ تیرا ناں محبت اے
محبت اے، محبت اے

غزلاں



کندھاں کولوں ڈر لگدا اے
دشمن اپنا گھر لگدا اے

صحراواں وچ ایناں رلیاں
ہن تے بحر وِی بر لگدا اے

غربت وچ سکون تے ریہندے
جان دا ویری زر لگدا اے

اوہدے وچ وفا نئیں ہوندی
جیہڑا میرے لڑ لگدا اے
ورھیاں پہلاں ڈنگ لگیا سی
ورھیاں بعد اثر لگدا اے

ہُن شہزاؔد فقیراں وانگوں
در با در با در لگدا اے

اج وچ تھلاں بن پانیوں پئے ترلے لیندے رُکھ
ساڈے ساوے پتر تریل ناں اسی مڈھوں گئے آں سک


لیراں گل وچ پا کے عمر گزاری اے
سچ دے دھکے کھا کے عمر گزاری اے

پھُلاں نالوں نازک اپنی جندڑی نوں
سولاں وچ پھسا کے عمر گُزاری اے

وکھری گل اے فیر وی مینوں مِلیا نیں
اپنا حق جتا کے عمر گزاری اے

ویر ،کرودھ تے پاپاں، نالے نفرت توں
پلّا اساں چھڑا کے عمر گزاری اے

طعنے مہنے اپنیاں تے غیراں دے
جھولی دے وچ پا کے عمر گزاری اے



مسجد وچ رولا پیند ائے گرجے وچ ڈنڈاں پئیاں نے
انسان تے سارے اکو نے مذہباں دیاں ونڈاں پئیاں نے

اسی ماڑے چائولاں وانگوں لُک کے وچ پرالی بیٹھے آں
سانوں بڑیاں چوٹاں آیاں نے جٹاں دیاں پھنڈاں پئیاں نے

منہ بند زبان تے تالے نےساڈے بولن تے پابندی اے
ساڈے پیریں ظلم دی جھانجر اے ہتھاں وچ ونگاں پئیاں نے

ویلے دیاں کچھاں لگیاں نے ایہہ ہور وی پیچیاں گئیاں نے
اج کون اینھاں نوں کھولے گا ایہہ جیہڑیاں گنڈھاں پئیاں نے
اسی اِکو دیس دے واسی آں آپو وچ ویری ہو گئے آں
اسی گتھم گتھا ہو گئے آں غیراں نوں ٹھنڈاں پئیاں نے

جدوں حق سچ دی گل کیتی اے ایتھے سارے ویری ہو گئے نے
سانوں سولی اُتے ٹنگیا اے ساڈے مُنہ تے چنڈاں پئیاں نے

اک وار تے اُترخاں عرشاں توں اسی سارے اِک مِک ہو جائیے
ایہہ اک دوجے نال وکھ رہ کے دس کیڑیاں پنڈاں پئیاں نے



اِک وی سُکھ دا ساہ نئیں آیا
اینی گل اے پھا ہ نئیں آیا

اپنی مرضی جیندے پئے آں
سانوں رکھ رکھا نئیں آیا

مُدتاں ایتھے گُزر گئیاں نے
اودھے گھر دا راہ نئیں آیا

سودے تول تُلا کے کیتے
سانوں مُک مکا نئیں آیا

اِکو پھیر ا دُنیا اُتے
کوئی شہزادؔ ولا نئیں آیا


میرے ہتھ وچ کاسہ ربا
توں رحمت دا داتا ربا

کیہڑی بھُل اے میتھوں ہوئی
ٹُریا پھریں کواسا ربا

توں وی مولا جٹ دے وانگوں
ماری پھریں مڑاسا ربا

میں تے نوری نتھ نئیں بنیا
تیرے ہتھ گنڈاسا ربا

کر کے مینوں ٹوٹے ٹوٹے
ویکھیں میرا تماشا ربا



ماڑے جدوں وی گھر جاندے نے
بے موتِ ای مر جاندے نے

بُرا کِسے دا سوچن والا
اپنے ککھیں سڑ جاندے نے

او تاں کھڑکن چھڈ جاندے نے
جیہڑے پانڈے بھر جاندے نے

پتھراں وانگوں ڈُبن والے
توڑی وانگوں تر جاندے نے
چنگیاں سوچاں رکھن والے
دُنیا لئی کُجھ کر جاندے نے

دوجے دا دُکھ رکھن والے
چپ کر سولی چڑھ جاندے نے

اونہاں لئی شہزاد کرو کُجھ
جیہڑے بازی ہر جاندے نے

میں کمیاں دا کمی لوکومیں نیچاں توں نیچ
سبھناں دے کم کردا جیہڑا اوہدے نال اے پیچ



اسی موسیٰ لبھدے تھک گئے آں
من رب د ا ناں توں موسیٰ بن

سر ہاڑدی دھپ وِچ سڑ گئے نیں
سانوں کر دے چھاں توں موسیٰ بن

سانوں کڈھ فرعون غلامی چوں
ساڈی پھڑ لے بانہہ توں موسیٰ بن

دے توڑ قانون یزیدی نوں
ذرا ودھ ہُن گانہہ توں موسیٰ بن
جنھاں اَج تک قوم نوں لُٹیا اے
نیئں بھلدے ناں توں موسیٰ بن

حق دے شہزؔاد غریباں نوں
تیرے صدقے جاں توں موسیٰ بن

اے پھٹ ہجر دے ڈونگے نے کُجھ میں سیواں کجھ توں سیویں
دو بھر کے جام بنا ساقی اِک میں پیواں اِک توں پیویں



کِدھرے میں اپنے قول توں بھلیا ضرور آں
میں وی کِسے دے پیار وچ رُلیا ضرور آں

مینوں میرے پیار دی منزل نئیں مل سکی
کُجھ دیر راہِ عشق تے چلیا ضرور آں

خاکی میرا وجود سی کیویں سمیٹ دا
کچیاں گنڈھاں دے وانگ میں کھلیا ضرور آں

یوسف دے وانگ حسن دا پیکر تے نہ سہی
اَٹیّ دے مُل دے نال میں تُلیا ضرور آں


مسلسل جفاواں توں تنگ آ گیا واں
تیری بدعا واں توں تنگ آ گیا واں

مِرے مولا مینوں رہائی دوا دے
میں اَج دے خداواںتوں تنگ آگیا واں

اِتھے پھُل وی چبھدے نیں کنڈیاں دے وانگوں
میں باغاں دی چھاواں توں تنگ آ گیا واں

میں چاھناں انھاں نوں نظر میں نہ آواں
میں قاتل نگاہواں توں تنگ آ گیا واں

جنھاں تے بڑا مان کر دی اے دُنیا
میں اَج اینھاں بانہواں توں تنگ آ گیا واں


ٰ
نصیب دے وچ وفا نئیں رہی اے
محبتاں دی فضا نئیں رہی اے

ساڈے دل دی اُہ ٹھاٹھ کوئی نئیں
تیری وی اُہ نازک ادا نئیں رہی اے

اساں ارادے بدل لئے نئیں
تیری جے نیت صفا نئیںرہی اے

ایہہ دو دِناں دا اے موج میلا
حُسن جوانی سدا نئیں رہی اے


تیرے حسن قصیدے لکھ کے گائوندے گائوندے رہ گے آں
ساری زندگی اجڑے دل دا حال سنائوندے رہ گئے آں

کہندا کی کوئی سُندا نئیں پر اَج میں کہہ ای دینا آں
لوکاں وچوں نفرت دی دیوار گرائوندے رہ گئے آں

پاگل نئیں ساںفِر وی ایتھے خود غرضاں دی دنیا وچ
جھلیاں وانگوں گلیاں دے وچ بھائوندے بھائوندے رہ گئے آں

کچے ساں پر پکیاں وانگوں اپنی کوشش کیتی اے
اسیں تے اپنی سوھنی نوں بس پار لنگھائوندے رہ گئے آں

سانوں وچ حیاتی دے اظہار دا موقع ملیا نئیں
کی دسے شہزؔاد نی تینوں چاھندے چائوھندے رہ گئے آں


رہیا احساس باقی نئیں اِتھے کردار مُک گئے نیں
جیہڑے عزتاں دے راکھے سن اَج اُہ سردار مک گئے نیں

اِتھے ہتھاں دے زخمی ہون دا وی خوف باقی نئیں
جہڑے پھُلاں دے مُڈھاں نال سن او ہ خار مک گئے نیں

ایہہ میری پاک دھرتی نوں کِسے د ی لگ نظر گئی اے
بنی نفرت دی وَستی اے ساڈے چوں پیار مک گئے نیں

اے بوٹے لہلہاندے ویکھنے نوں ماں ترس گئی اے
بہاراں آئون دے لگدا جیویں آثا ر مک گئے نیں

جہڑے خود اپنی قوم نوں لُٹن دے عادی سَن
پئے شہزؔاد کہندے نیں ایتھوں غدار مُک گئے نیں



اسیں لکھ لکھ کے کاغذ تے پئے تحریر رونے آں
اگے اکھیاں دے رہ گئی اے تیری تصویر رونے آں

اِہ سارے باغ وچ بس اک تیرے دم نال رونق سی
کتھوں بھُل کے تے آ گئی اے تیری تقدیر رونے آں

اِہ پینڈا مُکدا جاندا اے اسیں سارے مُسافر آں
جدوں ایس سفر وچ وچھڑ ے کوئی راہ گیر رونے آں

تیرا ہسدا ہویا مکھڑا کدی وی بھُل نئیں سکدا
توں ہسدا سَیں تیرے غم وچ اَسی دلگیر رونے آں
جُدایاں دے زخم دے کے جدوں کوئی چلا جاندئے
اُدوں اکھیاں چوں ڈِگدے نے چھما چھم نیر رونے آں

اِہ ہاواں دل دیاں ہاواں، مرے اَتھر و وِکھاو ا نئیں
جدوں شہزؔاد رونے آں تے سینہ چیر رونے آں

میں روواں تے کھِڑکھِڑ ہسن میرے سارے دُکھ
میں واں جگ وچ کلم کلا آل دوالے دُکھ



محبت دی کہا نی د ا صرف انجام لوڑی دا
اساں مے خانہ کی کرنئے اسانوں اک جام لوڑی دا

ترے نال پیا ر نیئں سانوں اسیں خود غرض بندےآں
صرف اپنی ضرورت لئی تینوں ہر شام لوڑی دا

سانوں اک بُت دی پوجا توں ملی دن رات نئیں فُرصت
کوئی عیسیٰ نوں لبھدا اے کِسے نوں رام لوڑی دا

صرف سُن کے رقیباں دی پیا شہزؔاد رُسناں ایں
اِویں رُسناں مناسب نئیں کوئی الزام لوڑی دا



ہولی ہولی آسماناں توں تارے ڈبدے جاندے نے
جیہڑے تھوڑے باقی سن اوہ سارے ڈُبدے جاندے نے

دریا غم دا وگدے اتھرو روکاں وی تے رُکدے نئیں
ایناں پانی چڑھیا اَج کنارے ڈبدے جاندے نے

کتھوں ٹور کے کتھوں تیکر سانوں لے کے آگئے سن
جیہڑے سانوں دیندے رہے سہارے ڈبدے جاندے نے

اوڑک ٹُٹ جاناں ایں ترے ساہواں دی ایس ڈوری نے
ایتھے سب شہزؔاد غماں دے مارے ڈبدے جاندے نے



جیویں گُزری گُزار بیٹھے آں
تینوں جت کے وی ہار بیٹھے آں

جانے خواباں دے وچ کیوں آ جاندے
جِس نوں دِل تُوں وِسار بیٹھے آں

کدرے بھُل کے تے ایتھوں گزرے گا
ایس لئی وچ بازار بیٹھے آں

وانگ سوھنی دے آ کے ملیا کر
آن دریائوں پار بیٹھے آں



جدوی چوڑی دی چھنک سننا ںواں
اگے اکھیاں دے کیوں تو آ جانَئیں

میں جے مٹی د ا گھر بنانا واں
آکے پیراں دے نال ڈھہا جانَئیں

بے وفاواں دی لسٹ لکھنا واں
پہلے نمبر تے توں ای آ جانَئیں

ہَس کے غیراں دے نال لنگھنا ایں
درد شہزؔاد د ا ودھا جانَئیں



اج دے گھُپ ہنیرے دے وچ کتھوں لبھاں لوواں میں
چار چُفیرے زندہ لاشاں کینوں کینوں روواں میں

اِک زمیناں بنجر ہویاں، میں وی ایڈا ہالی نئیں
اگوں اڑک نے ویڑھے کیوں وچ پنجالی جوواں میں

ہر پاسے تے پھِر دے ِاتھے چو ر لُٹیرے ڈاکو نیں
بالاں دے مُنہ پان لئی ٹُکرکس دے کولوں کھوواں میں



ساڈی مشکل حل نئیں ہُندی
سجناں دے نال گل نئیں ہُندی

روز مِلن دے وعدے کرد ے
اوھدی کدرے کل نئیں ہُندی

مینہ ساون دے وسدے پئے نیں
اے دھرتی جل تھل نئیں ہُندی

اوڑک پینڈے مُک جاندے نیں
ہجر دی رات اٹل نئیں ہُندی



زہر ناں گھولو وچ فضاواں رہن دیو
پہلے نخرے ناز اداواں رہن دیو

سارے اکو رب بنا کے گھلے نے
بھائیاں نوں بھائیاں دیاں بانہواں رہن دیو

رل کے جتھےاک مِک ہو کے بہہ جائیے
دھرتی تے ایہو جیہاں تھاواں رہن دیو

دُدھ نچوڑ کے سارا ویچی آؤندے او
کُجھ تے خاطر نکیاں جاواں رہن دیو
نفرت دے وچ ساری لنگھدی جاندی اے
پیار دی خاطر کُجھ تے سانہواں رہن دیو

فِر وی اک دوجے نوں گل نال لا لَیّے
ہُن شہزاد ؔجی کُجھ تے راہواں رہن دیو

نہ چڑیاں رولا پاناں اے نہ کاگ بنیرے رہ جانائے
اساں بکل مار کے ٹر جاناں اس خالی ویہڑے رہ جانائے



تیرے پیار نوں بھل جاندے تے چنگا سی
زُلفاں دے ول کھُل جاندے تے چنگا سی

سوہا جوڑا پا کے سیجیں بہہ گئے نے
ساڈے وانگوں رُل جاندے تے چنگا سی

جہڑے بُلھے چڑھدے چڑھدے رُک گے نیں
نھیری جکھڑ جھُل جاندے تے چنگا سی

مُٹے دا نال سودا کرن توں پہلاں جے
تکڑی دے وچ تُل جاندے تے چنگا سی
جیہڑے دریا پلکاں اولے سُک گے نے
اتھرو بن کے ڈھل جاندے تے چنگا سی

مفت چ وِک کے اپنی قدر گو ا لئی اے
اسی وی کدرے مل جاندے تے چنگا سی

ایہہ پھُل پُرانے ہو گئے نے ہُن ایناں وچ خوشبو نئیں رھی
کُجھ اسی وی بُڈھے ھو گئے آں کُجھ تیری گل وی او نیئں رھی



اے نفرت دے پیکر گرا کیوں نیں دیندے
کدورت دِلاں چوں مٹا کیوں نیں دیندے

بنے نے اے تیری تباہی دا باعث
اے شکوے پُرانے مُکا کیوں نیں دیندے

اندھیرے دی نگری نوں چانن بنا کے
نویں آئینے نوں جلا کیوں نیں دیندے


جیہڑی وی مزدوری کرناں اگ تے سڑ ک مکدی اے
ایسے لئی تے میری گھر دیاں چولہاں دے نال بن دی نیئں

اِک دوجے دے خون دے پیاسے کر دِتا اے لوکاں نوں
ایسے گل توں میری اج دے مُلاں دے نال بن دی نیئں

جیندی جانے بن جاند ی اے کیتے نیک اعمالاں نال
مر جائیے تے چنگے کیتے کُلاں دے نال بن دی نیئں

بوٹے لا کے گوڈی دے کے مُڈھیں پا نی کے وی
مالی روندا پھردے میری پھُلاں دے نال بن دی نیئں

شان حُسن دی ودھ جاندی اے رب دی دتی صورت نال
قد ر حُسن دی سُرخی لگے بُلاں دے نال بن دی نیئں


میں وی پاگل بازاں دے وچ کونج اُڈاندا پھرنا واں
داد دی خاطربوھے بوھے شعر سُناندا پھرنا واں

لوکاں بھانیں میں پریا وچ آگو بن کے بیٹھاں واں
میں تے اپنے بالاں کولوں جان لکاند ا پھرنا واں

بھکے شیراں وانگوں گجدے فیر میدانے نکلے نے
اپنا آپ بچا لو سجنو ں میں کُرلاندا پھرنا واں

ایدوں اُتے ہو ر محبت میں اوہدے نال کردا کی
جُرم کِسے دے اج وی اپنے ناں لکھواندا پھرنا واں

او اج تھا ںتھاں غیراں دے نال ہس ہس گلاں کردا اے
میں اکھیاں چوں ہنجواں والے مینہ برساندا پھرنا واں



اوہدیاں نازک ٹوراں مکیا ں
ساڈیاں اونہوں لوڑاں مکیاں

اے طوطے ہن کیتھے وسن
بوہڑاں وچوںکھوڑاں مکیاں

چن دا جوبن کیہڑا ویکھے
چودھویں رات چکوراں مکیاں

گڈیاں پیچے آپے پا لئے
ھتاں وچوں ڈوراں مکیاں
ساڈی کِسے مکانی کی سی
ساڈیاں اپنے طوراں مکیاں

کنڈ وکھا کے سجن نسے
دشمن نالوں کھورا مکیاں

ھن شہزاد کی دارو کرئیے
تومیا ں وچوں کوڑاں مکیاں



چڑیاں نویاںباز نویں نے
حسن دے ھن انداز نویں نے

ساڈے ہتھ اے کنگ پرانی
اج دے عشق دے ساز نویں نے

تھوڑی تھوڑی مار اڈاری
تیرے اے پرواز نویں نے

کچے گھڑے تے ٹھل جاون گے
سوھنے دھوکے باز نویں نے

پچھلی نیں شہزاد نبھاندے
کردے پئے آغا ز نویں نے


ایہہ سچ اے کہ چوٹ اے پُرانی لگی اے
میرا درد اج وی پُرانا نیں ہویا

وفا دی ایوی اک انوکھی جی گل اے
او میرا وی نیں پر بیگانہ نیں ہویا

جیہڑے تیر اج تک چلاندا رہیا میں
خطا میرا کوئی نشانہ نیں ہویا

ایتھے ہر کے ہر کوئی زمانے دا ہویا
کدی وی کِسے دا زمانہ نیں ہویا

جے شہزاد نوں لوگ کہندے نے پاگل
او گل پا گیا اے دیوانہ نیں ہویا



اسی تے سانجھ پنجھالی دے وچ رہ گئے آں
ماڑے چول پرالی دے وچ رہ گئے آں

ساڈے کن توں جٹ نے جولا لایا نیں
ساری عمر پنجالی دے وچ رہ گئے آں

ا وکھے ویلے کلیاں پینڈا کیتا اے
چنگا وقت ہنڈالی دے وچ رہ گئے آں

تیری نتھلی خاطر موتی بن گئے ساں
فیر وی کن دی والی دے وچ رہ گئے آں



ناپ کے نئیں پیتی ناں ہی تول اساں پیتی اے
بوتلاں دے گھٹ کھول کھول اساں پیتی اے

نشے وچ چنگا مندا بول جیڑا بولیا
معاف کریں مینوں میرا ڈھول اساں پیتی اے

کمبیا سریر جدوں ہتھ تینوں لایا اے
نکے نکے کر کے کلول اساں پیتی اے

چھڈ دے دلیلاں کوئی گل کر پیار دی
پچھلے نہ دُکھڑے توں پھول اساں پیتی اے

نظماں



اندر دا ڈر

وقت دیاں سرکاراں کولوں
جھوٹے پہرے داراں کولوں
کیویں اپنی جان بچاواں
سمجھ نہ آوے کِدھر جاواں
ویلے دے سرکاری سان
پھسیاں نوں اے ھور پھسان
ایناں کولوں لُکنا پیند ے
مجبوری اے جھُکنا پیندے
اج وی دھوکہ کھا بیٹھے آں
دے کے ووٹ بنا بیٹھے آں
ڈھڈ ایناں دے بھر نئیں ھوندے
ہُن جائیے تے گھر نئیں ھوندے
گھر وچ بھُک نال رون ایانے
کیویں بدلاں دور پُرانے
ساتھوں ہو ر نئیں چارے ھوندے
نئیں شہزاد گُزارے ھوندے



ویلے دی جاگیر
(1)
میں اج دے ویلے دی گل کہواں گا
تے جو کہواں گا اَٹل کہواں گا
جو دل چے آیا میں سو کہواں گا
ذرا تو سوچیں میں جو کہواں گا
خُدا دی بستی اے شہر تیرا
اے بر وی تیرا تے بحر تیرا
اپنا ماضی پھرول ویکھو
تے اج دے ویلے ناں تول ویکھو
میں من لیا تو فقیر نئیں سی
اے شہر تیری جاگیر نئیں سی


ویلے دی جاگیر
(2)
بُک نال پانی توں پی رہیا سیں
کِسے دی مرضی ناں جی رہیا سیں
قفس دا قیدی سیں کی تو کہندوں
بس اینی گل سی جی تو کہندوں
خدا نے تینوں آزاد کیتا
تے اپنے شہر ءِچ آباد کیتا
پرانے ویلے نوں بھل گیا ایں
برائیاں کرن تے تل گیا ایں
کلا توسُتیاں نوں جگا رہیا ایں
تے کم دا ویلا گنوا رہیا ا یں
تو سوچ اج وی نادان نئیں توں
خدا دا شاہ ایںشیطان نئیں توں



ویلے دی جاگیر
(3)
اے نفرتاں تے کدورتاں وچ
توں لگدے بستی اجاڑ دَئیں گا
اے خون دے کے توں پال بو ٹے
توں لگدے جڑ توں اکھاڑ دَئیں گا
ھن اپنی پگڑی اچھال نائیں
توں اج سیانا ایں بال نائیں
امن دا دیوا جگا دے اج توں
پرانے شکوے مٹا دے اج توں
محبتاں دا پیغام بن جا
خدا دا زندہ کلام بن جا



ماں دی یاد

یاداں دا سرمایا دے کے جاون والے ٹُر گئے نیں
نکیاں ھوندیاں سانوں گود کھڈاون والے ٹُر گئے نیں
اودھے وانگوں پُتر کہہ کے کِسے وی گل نال لانا نئیں
اپنی بُرکی تیرے منہ وچ پاون والے ٹر گئے نیں
جینا مرضی رو لے تینوں کِسے وی چپ کرانا نئیں
لاڈاں دے نال تینوں سینے لاون والے ٹر گئے نئیں



چٹی دلال

کِسے نے ووٹ نئیںپایا آپے بن گئے نے
کچریاں دے مُڈھ گیدڑ راکھے بن گے
گل اسی کی کرئیے چپ چپیتے آں
ساڈے لئی ہون کئی سیاپے بن گئے نے
سانوں ایتھوں سوکھا ٹُکر لبھیا نئیں
اونھاں خاطر کھنڈ پتاسے بن گئے نے
اوہدے کالے کم وی چٹم چٹے نے
ساڈے چٹے کیتے لاکھے بن گئے نے
جیناں پہلاں رج کے قوم نوں لُٹیا اے
اج فیر اوھو ہیر دے چاچے بن گئے نے
اساں تے اپنے دل دی گل سُنائی اے
لوکاں لئی شہزاد جی ہاسے بن گئے نے



اکھاڑہ تے ونڈ
(1)
پیڑ پیا سیاست داناں دا
ایس ملک دیاں پہلواناں دا
اے بدل وانگوں گجن گے
نعرے تے نعرے وجن گے
ہر پاسے جھکڑ جھُلے نے
نیری دے آؤندے بُلھےّ نے
ہُن لگدئے چھپر اُڈن گے
اے نیری دے وچ کُدن گے
تے ملک دے جہڑے واسی نے
پئے پھردے وچ اُداسی نے



اکھاڑہ تے ونڈ
(2)
ہر پاسے پے گیا رونا اے
ہن رب جانے کی ہونا اے
ہُن این آر او نے ٹُٹنا اے
ایک نواں پواڑا اُٹھنا اے
ایہہ اِک دوجے نوں کھچن گے
کُج جیلاں دے وچ دھکن گے
جہڑے اپنے دیس دے ویری نے
اے ناگاں نالوں زہری نے
ایتھوں ہوراں فائدہ کھڑنا اے
اساں آپوں دے وچ سڑنا اے



اکھاڑہ تے وَنڈ
(3)
ایتھے اج تک اکو لابی اے
نئیں بدلیا دور نوابی اے
اک جاندا دوجا آ جاندا
فیر کھا کے دُم دبا جاندا
ہر پاسے بم دھماکے نیں
ایہہ کردے پھردے آپے نیں
کی دینا دوش نصیباں تے
پیا پیندا بھار غریباں تے
شہزاد ایتھے کی کر سکدے
لکھ لکھ کے ورقے بھر سکدے



بابا نجمی

میں پنجاب دی دھرتی اُتے پیار دے بوٹے لاناں واں
اُہ نفرت دیاں لوواں چھڈ کے میرے پھل سکا جاندائے
جد وی کاغذ قلم دے ول میں اپنا ہتھ ودھاناں واں
نا جانے کیوں اکھیاں اگے بابا نجمی آ جاندائے
اوہدے شعر تے غزلاں پڑھ کے اپنا قد گھٹا لیناں
اوہ میرے نال گلاں کر کے میرا قد ودھا جاندائے
اکو شعر تے میں سوچاں کیوں کلی ساڑی کامے دی
اینے چِر وچ بابا مینوں ساری گل سنا جاندائے
تیرے ورگے بابا نجمی نت ماواں نے جمنے نئیں
رب جدوں وی ویہلا ہووے اک شہزاد بنا جاندائے



عید دا دکھ

سجن وسدے دور میں کئیں نال عید کراں
تھی گئے آں مجبور میں کیں نال عید کراں
کلیاں بہہ کے رات گُزاری
روندی رہی آ ں درداں ماری
ہجر نے کیتا چو ر
میں کیں نال عید کراں



لُٹی جا

بنیاں رہئیں وچارا رج کے لٹی آ
جناں لگدائی چارا رج کے لٹی آ
بھر لئے اج تجوریاں ویلے ٹر جاناں
آئونا نئیں دوبارہ رج کے لٹی جا
بنیاں اپنی قوم دا سکا کوئی نئیں
ربا کریں نتارا رج کے لٹی جا
اِہ وزیر مشیر تے باقی جو وِی اے
تیرا سجن پیارا رج کے لٹی آ
ہتھ جدے وِی آوے ڈور حکومت دی
فِر اوہ رج پجارا رج کے لٹی آ
کر کے ککھوں ہولاایتھوں ٹُر جاویں
ویکھیں فِر نظارا رج کے لٹی جا
آخر حشر دے روز عدالت لگنی اے
ہوناں فِر نتارا رج کے لٹی جا
سر تے رکھ کے بانہواں بک بک روندا اے
اَج شہزاد وِچارا رج کے لٹی جا



لاہور

اسی ایک ماڑے آں تے ہور سارے چنگے نے
ساڈے نالوں چڑیاں جانور سارے چنگے نے
دُنیا دے اُتے کیہڑا ا کم جے شریف دا
جگ اُتے ڈاکو نالے چور سارے چنگے نے
پاٹی ہوئی دھوتی تے سلوکا گل ماڑیاں
کڈھ کے تے پھردے نے ٹور سارے چنگے نے
ساڈے جئے پُرانیاں نوں کوئی وی نئیں پچھدا
آکھدے نے نویں تے نکور سارے چنگے نے
سوچیائے اساں تے مزار کوئی لبھ جائے
بیٹھے درباراں تے مجور سارے چنگے نے
ایہو گل سُن کے شہزاد ہوری آئے نیں
سُنیا اے وسدے پے لاہور سارے چنگے نے



ربا تیریاں توں ایں جانے

ربا تیریاں توں ایں جانے
ربا تیریاں توں ایں جانے

اپنی شکل تے آپ بنایا
باغِ عدن دے وچ بٹھایا
وانگر جیویں بال ایانے
ربا تیریاں توں ایں جانے
آپے ساتھی ہوا بنائی
آپے رکھیا بھید لکائی
بابا جی پیئا موجاں مانے
ربا تیریاں توں ایں جانے

پھل کی کھادا مائی تے بابے
پے گئے کیویں وچ عذابے
ہور سی کُج یا کنک دے دانے
ربا تیریاں توں ایں جانے

آپے جُرم قانون توں لایا
آپے عدنوں باہر نسایا
عمراں ساڈیاں بھگتن تھانے
ربا تیریاں توں ایں جانے


میرٹ ہوٹل حادثے وچ شہید ہون والے دوست
جاوید سندھو دے ناں

کدی سوچیا نی سی دوستا وے
اِنج کلیا چھڈ کے جائیں گا توں
بھول جائیں گا سارئیاں رشتیاں نوں
ہنجو لہو دے سانوں روائیں گا توں
پچھلے ورے وی اسی اُڈیکدے رے
چلو کُج دن ملن لئی آئیں گا توں
پتا ہوندا نہ چاکری کرن دیندے
جان چاکری وچ گوائیں گا توں
نوش کرئیں گا جام شہادتاں دے
روزِ حشر شہید کہلائیں گا توں
روزِ حشر شہزاد ملاپ ہونے
گلے لگ اُداسیاں لائیں گا توں



بے وزنے

اسیں تے روز بنیر ے ا توں
کاگ اڈاندے مر گئے آں
وچ اُڈیکاں زندگی ساری
ترے ناں تے کر گئے آں
ڈب جاندے تے سیپیاں د ے وچ
اسیں وی ہیرے بن جاندے
بے وزنے ساں عشق سمندر
ککھاں وانگوں تر گئے آں
گیت



جوگی آ گیا ای ونگاں لے چڑھا کُڑئیے
بانہہ جوگیاں دے ہتھ چ پھڑا کُڑئیے

ایناں جوگیاں دی وکھری اے ذات کُڑئیے
جوگی ریہنا نئیوں تیرے گھر رات کُڑئیے
گلی گلی پیا کردا صدا کُڑئیے
بانہہ جوگیاں دے ہتھ چ پھڑا کُڑئیے
جوگی اکھدا اے تینوں نی چڑھا لے چوڑیاں
تینوںآئیاں نے مقدراں دے نال پوریاں
ایناں جوگیاں چ وسدا ے خدا کُڑئیے
بانہہ جوگیاں دے ہتھ چ پھڑا کُڑئیے

جوگی دل دیاں کردے مُراداں پوریاں
کنیں مندراں تے ہتھاں وچ پاندا چوڑیاں
توں وی چھیتی کر کن لے ونھا کُڑئیے
بانہہ جوگیاں دے ہتھ چ پھڑا کُڑئیے

ایہہ جوانی تیری اِک دو پل سوھنیے
تینوں دسدا شہزاد ایہو گل سوھنیے
ایناںدماں دا نئیں کوئی وی وسا کُڑئیے
بانہہ جوگیاں دے ہتھ چ پھڑا کُڑئیے



ساڈے دل نوںبنا کے کھڈونا
نی کھیڈ کے تروڑ چھڈیا
ناطہ توڑ کے خوشی دے نالوں ساڈا
تے غماں نال جوڑ چھڈیا

کیتے قول تے قرار تینوں بھل گے
اسی سسی وانگوں تھلاں وچ رل گے
سانوں سوھنی دے توں کچے گھڑے وانگوں
چناں دے وچ روڑھ چھڈیا
تے غماں نال جوڑ چھڈیا
چنگا کڈیا جنازہ ساڈے پیار دا
مُکھ ویکھن نئیں دِتا سوھنے یار دا
سانوں ھیر وانگوں ڈولی وچ پا کے
تے کھیڑے نال ٹور چھڈیا
تے غماں نال جوڑ چھڈیا

اِنج کردوں نا چناں ساڈے نال وے
کر لیندوں کُجھ سوھنیا خیال وے
تیر عشقے دا سینے وچ مار کے
تے لہو توں نچوڑ چھڈیا
تے غماں نال جوڑ چھڈیا



مینوں تیرے نال ہو گیا اے پیار سجناں
اج کرلئیے دو نویں اکھاں چار سجناں

بیڑی عشقے د ی اج تیرے نال چڑھ گئی
ٹھاٹھاں مار دے چناں دے وچ آپ وڑ گئی
تیری مرضی اے ڈوب بھاویں تار سجناں
اج کرلئیے دو نویں اکھاں چار سجناں
رب ازلاں توں تیرے لئی بنایا سوھنیا
پیار ایوں تے نئیں تیرے نال پایا سوھنیا
ترے عشقے د ا چڑھیا خمار سجناں
اج کرلئیے دو نویں اکھاں چار سجناں

ترا پیار میری جگ تے پہچان بن گئی
میرے رانجھناں میں ترے آں امان بن گئی
بھانویں چھڈاں تیرے پچھے گھر بار سجناں
اج کرلئیے دو نویں اکھاں چار سجناں

جند جان اساں تیرے ناویں لائی سوھنیا
بھُلی تیرے پچھے جگ تے خدائی سوھنیا
تینوں واسطہ ای دِلوں نہ وسار سجناں
اج کرلئیے دو نویں اکھاں چار سجناں



تینوں تکیا تے ہو گیا دیوانہ
ہویا اپنا اے اج کوئی بیگانہ
تے دل کرے ہائے ہائے ہائے

گلاں گلاں وچ لوٹ لیا دل نی
جدوں اکھ نال ا کھ گئی مل نی
ٹھک لگا تیری اکھ دا نشانہ
تے دل کرے ہائے ہائے ہائے
جدوں کولوں دی توں غیراں نال لنگھ گئی
دل یاداں دیاں سولاں اوتے ٹنگ گئی
ساڈا جاگیا اے درد پرانا
تے دل کرے ہائے ہائے ہائے

بہہ کے رواں وچ راھواں میں اُڈیکدا
وعدہ کرنی ایں اگلی تاریخ دا
اِنج چھڈ شہزاد نوں ستانا
تے دل کرے ہائے ہائے ہائے



لاوے قیدو زور بتھیرا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

رنگ وچ میں رانجھن دے رنگیاں
ازلاں توں رانجھن سنگ منگیاں
کُجھ نیں لگدا میرا کھیڑا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

ہتھ وچ ونگ رانجھن دی پائی
جندڑی اوہدے ناویں لائی
اوہو میرا شام سویرا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

من میرے وچ کھڑکن تاراں
میں رانجھن دا ورد پکاراں
پاوے گھر میرے ول پھیرا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

رانجھا دین ایمان جے میرا
او انجیل قران جے میرا
مینوں رانجھے باہجھ ہنیرا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

رانجھا وسے تخت ہزارے
بیلے دے وچ مجیاں چارے
تھاں تھاں تے رانجھن دا پھیرا
میں رانجھن دی رانجھن میرا

ایہو دل میرے وچ چاواں
میں رانجھن دی ہیر سدھاواں
دل دے وچ رانجھن دا ڈیرہ
میں رانجھن دی رانجھن میرا



آئیاں اُٹھدی جوانی تے بہاراں لُٹیا
سانوں سوھنیاں دے قول تے قراراں لُٹیا

ایہہ شراب بھرے جام نے گُلابی اکھیاں
جانے اج تک کیتھے نے توں سانبھ رکھیاں
سانوں گورے گورے تیرے رخساراں لُٹیا
سانوں سوھنیاں دے قول تے قراراں لُٹیا
گھُٹ سانو ں وی پیا دے ایہہ پیاس مک جائے
لا کے بُلاں نال چھڈاں تے گلاس مک جائے
سال سولھویں تے چڑھدے نکھاراں لُٹیا
سانوں سوھنیاں دے قول تے قراراں لُٹیا

ساڈی اکھا ں اکھاں وچ ساری رات لنگھ گئی
اج سجناں دی کولو ں دی بارات لنگھ گئی
ایناں جھوٹیاں تے دِل دے مکاراں لُٹیا
سانوں سوھنیاں دے قول تے قراراں لُٹیا



ڈاھڈا عشقے دا روگ سانوں لایا سوھنیے
سانوں گلیاں دے ککھاں ناں رلایاسوھنیے

تیرے پچھے سانوں رب وی بھلانا پے گیا
چھڈ محل تے مینارے پنجُے سوناں پے گیا
خط لکھ کے نہ کوئی وی توں پایا سوھنیے
سانوں گلیاں دے ککھاں نا رلایاسوھنیے
وسے اکھیاں چ تیری تصویر بلیے
میں آں رانجھا ترا توں ایںمیری ہیر بلیے
میں تے تخت ھزارہ چھڈ آ یا سوھنیے
سانوں گلیاں دے ککھاں نا رلایاسوھنیے

ٹلے جا کے اساں کن پڑوائے سجناں
تیرے عشق چ جوگی بن آئے سجناں
کاسہ ہتھ شہزاد دے پھڑایا سوھنیے
سانوں گلیاں دے ککھاں نا رلایاسوھنیے



ربا سوھنیاں نوں روپ تے ضرور دِتا کر
پر روپ نال ایڈا نہ غرو ر دِتا کر

پا کے متھے اُتے وٹ اِنج لنگھدے نیں کیوں
میرے لہو وچ ہتھ اِنج رنگدے نے کیوں
ایناں اکھاں وچ ایناں نہ فتور دِتا کر
پر روپ نال ایڈا نہ غرو ر دِتا کر
نال کِسے ایناں کدی نیئں وفاواں کیتیاں
توں وی ویکھیاں جو عاشقاں دے نال بیتیاں
ذمے ایناں دے وی کوئی تے قصور دِتا کر
پر روپ نال ایڈا نہ غرو ر دِتا کر

لٹ لیندے دل نکی جئی ہاں کر کے
دِل کرے مراں سوھنیاں دی بانہہ پھڑ کے
بند بوتلاں چ ا یناں نہ سرور دِتا کر
پر روپ نال ایڈا نہ غرو ر دِتا کر

پا کے سُرمہ تے تیز تلوار کر دے
بچے کون جدوں نظراںدا وارکردے
سوھنے نیناں نال کُجھ تے شعور دِتا کر
پر روپ نال ایڈا نہ غرو ر دِتا کر



بے قدرے نی کیتیاں نئیں تو قدراں ساڈے پیار دیاں
مٹی دے وچ رل گئیاں نے سدھراں ساڈے پیار دیاں

وچ اُڈیکاں بہہ کے تیرے ناں دی مالا جپدے رہے
پاگل سمجھ کے لوکی مینوں حال میرے تے ہسدے رہے
رب جانے فیرچڑھیاں کیوں نئیں فجراںساڈے پیار دیاں
مٹی دے وچ رل گئیاں نے سدھراں ساڈے پیار دیاں
لیلیٰ تیریاں گلیاں دے وچ مجنوں وانگوں بھوندے رہے آں
دِل کہندا اے جھلیے تینوں یاد اَسی وی اوندے رہے آں
ویکھ لیاں نیں لوکاں بدلیاں نظراں ساڈے پیار دیاں
مٹی دے وچ رل گئیاں نے سدھراں ساڈے پیار دیاں

سُفناں سمجھ کے بھُل گئی ایں توں جو وی وعدے کیتے سن
بھُلدے نئیں او ویلے تیرے پیار چ جیہڑے بیتے سن
اُجڑ گیاں نے وسدیاں رسدیاں نگراں ساڈے پیار دیاں
مٹی دے وچ رل گئیاں نے سدھراں ساڈے پیار دیاں



جا اپنی مرضی جی ماہیا
اساں تینوں کہنا کی ماہیا

اسی تیرے لارے جیندے رہے
دردا ں دے مارے جیندے رہے
گئے زہر غماں دا پی ماہیا
اساں تینوں کہنا کی ماہیا
غم بدل بن کے گجیا اے
دن دیوِیں ڈاکا وجیا اے
ساڈا لُٹیا ای مال مطیع ماہیا
اساں تینوں کہنا کی ماہیا



ربا سُن لے توں میریاں دعاواں
ایہہ جینا ا ے محال ہو گیا
مینوںدس ہاں میں کہڑے پاسے جاواں
ایہہ جینا ا ے محال ہو گیا

ہر پاسے ویکھاں جھُلیاں ہنیریاں
کوئی سُندا نئیں عرضاں میریاں
میرے دِل وچوں نکلن ہاواں
ایہہ جینا اے محا ل ہو گیا
کدی خوشیاں دا مینہ نئیں وسدا
ناگ غماں والا ہر ویلے ڈسدا
کینوں جا کے حال اپنا سناواں
ایہہ جینا اے محال ہو گیا

دُکھ سہنا اوکھا ہوندا اک رات دا
لگا روگ شہزاد نوں حیات دا
خورے چھڈنا اے ساتھ کدوں ساہواں
ا یہہ جینا اے محال ہو گیا



مینوں اج کسے نال پیار جیا ہویا اے
پہلی واری دل بے قرار جیا ہویا اے

سرو جیا قد نالے رنگ گورا چِٹا اے
اوہدے اُوتے وکھرا جمال اج ڈٹھا اے
اکھاں اکھاں وچ اقرا جیا ہویااے
پہلی واری دل بے قرار جیا ہویا اے
اکھاں ناں گل کیتی موہنوں نئیوں بولیا
مٹھے مٹھے ہاسیاں نیں دل ساڈا موہ لیا
تھوڑا تھوڑا عشق دا خمار جیا ہویا اے
پہلی واری دل بے قرار جیا ہویا اے

اوہدی تصویر بس اکھاں وچ رہندی اے
خواباں وچ رات ساری سون وی نہ دیندی اے
جدوں دا شہزاد جے دیدار جیا ہویا اے
پہلی واری دل بے قرار جیا ہویا اے



تیرے چھلے چھلے وال
ٹُریں مورنی دی چال
تینوں کیتا ای پسند سجناں
توں کر نہ گھمنڈ سجناں

کچی کلی کچنار
اج ہوئی مُٹیار
کر اکھیاں چ بند سجناں
ایہہ گورا گورا رنگ سجناں
گھُنڈ مُکھڑے توں چُک
تری سپنی جئی گُت
مینوں ما ردی دنگ سجناں
ایہہ عشقِے دی جنگ سجناں

گڈی ھولی ھولی ٹور
ایویں بانہہ نہ مروڑ
میری ٹُٹ جائے گی ونگ سجناں
میں تیری آں پسند سجناں

آیا روپ تے نکھار
گلاں کریے دو چار
ساتھوں دل لے تو منگ سجناں
میں تیر ا گلو بند سجناں

وے میں تیری آں کنیز
میری کالی ایہہ قمیض
ہو گئی اگے نالوں تنگ سجناں
کولوں دی نہ لنگھ سجناں

آیا عشقے دا موڑ
توں ایں چن میں چکور
ساڈا ازلاں توں سنگ سجناں
میں تیری آں پسند سجناں



میرے ویڑھے وَس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا

آساں دے پھُل سُکدے پئے نے
آئوندے ساہ وی رُکدے پئے نے
چڑھ پو لے کے رس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا

بن وسیاں کیوں ٹر جانا ویں
دس مینوں توں کی چاہنا ویں
میرے نال وی ھس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا
تیریاں چمکاں گجاں ویکھاں
تیری خاطر متھے ٹیکاں
کُجھ نئیں میرے وس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا

اج تے رم جھم رم جھم کردے
خوشیاں دے نال جھولی بھر دے
ایدھر اُدھر نس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا

میں تے روز دعاواں منگاں
تیریاں سر تے چھاواں منگاں
ھو گئی میری بس وے بدلا
آ جاوے فیر چس وے بدلا



وعدیاں تے تیرے کیڑا کرے اعتبار نی
اُٹھ کے میدان وچ آ جا اک وار نی
اِنج گل نیئوں بن دی نادان جٹیے
دل ہو گیا اے تیرے تے بئی مان جٹیے

تیرے میرے پیار والا پینا جدوں شور نی
پُٹھے سیدھے دونہاں پاسوں لگنے نے زور نی
میں تے وار داں گا تیرے اُتوں جان جٹیے
دل ہو گیا اے تیرے تے بئی مان جٹیے
دھون وے صراحی تیری پتلا اے لک نی
نخرے دے نال جدوں میٹنی ایں اکھ نی
مُنڈے ہان دے توں کیتے پریشان جٹیے
دل ہو گیا اے تیرے تے بئی مان جٹیے

تیریاں نزاکتاں نے لُٹ لے دل نی
کلی کیتے آن کے تے پتناں تے مل نی
سدا رہناں نیئوں جگ تے جوان جٹیے
دل ہو گیا اے تیرے تے بئی مان جٹیے



لُک چھپ کے تے آجا ساڈے گھر ماہی وے
گلاں مٹھیاں توں میرے نال کر ماہی وے

آ کے سامنے کھلو میرا دل کردائے
ذرا ہور نیڑے ہو میرا دل کر دائے
لا لے سینے نال ہون کا دا ڈر ماہی وے
گلاں مٹھیاں توں میرے نال کر ماہی وے
ذرا تک میرا گورا رنگ لال ہو گیا
مینوں کہندیاں نے سکھیاں کمال ہو گیا
تینوں لبھنا نئیں ایہو جیہا ور ماہی وے
گلاں مٹھیاں توں میرے نال کر ماہی وے

وچ نشے دے جوانی والے ڈولدی پھراں
پر اج میں اُڈاریاں لئی تولدی پھراں
ہون لگ گئے نے تتلی نوں پر ماہی وے
گلاں مٹھیاں توں میرے نال کر ماہی وے



کدی سانوں وی تے لفٹ کرا گوریے
ساڈی سامنی گلی دے وچ آ گوریے

تیرے تیکھے تیکھے نین مینوں بڑ ا کُجھ کہن
تیتھوں وکھ رہیاں سوھنیے نئیں آئوندا نئیوں چین
ہتھ ہتھاں وچ ساڈے توں پھڑا گوریے
ساڈی سامنی گلی دے وچ آ گوریے
نیناں تیریاں نے مارے ساڈے دل وچ تیر
تیرے پیار دے اسیر اسیں ھوئے آں فقیر
خیر حُسن والی اج سانوں پا گوریے
ساڈی سامنی گلی دے وچ آ گوریے

تینوں آکھدا شہزاد شالا رھویں توں آباد
سُکھی وسیں کر پوری ساڈے دل دی مُراد
اج اکھاں توں اکھاں نہ چُرا گوریے
ساڈی سامنی گلی دے وچ آ گوریے



جدوں کلیاں کیتے بیناں توں مینوں یاد آئونا ایں
جدوں وی غزل کوئی کہناں توں مینوں یاد آئونا ایں

میں تیری یاد دے ہنجوواں نوں شعراں وچ پرونا واں
وفاواں دے ترے وعدے میں کر کے یاد روناں واں
میں راتیں جاگدا رہنا ں توں مینوں یاد آوناںایں
جدوں وی غزل کوئی کہناں توں مینوں یاد آئونا ایں
زہر تیری جُدائی د ا میں بھر بھر جام پینا آں
میں تیری یاد سینے نال لا کے اج وی جینا واں
ہجر دے درد نوں سہنا تو ںمینوں یاد آئونا ایں
جدوں وی غزل کوئی کہناں توں مینوں یاد آئونا ایں

جُدائی دے زخم دے کے وچھوڑا پا گیں جانی
ساڈا کوٹھا اُمیداں دا پلاں وچ ڈھا گیں جانی
میں ناں شہزاد دا لیناں توں مینوں یاد آئونا ایں
جدوں وی غزل کوئی کہناں توں مینوں یاد آئونا ایں

سی حرفی



ا
الف اللہ دی شان عظیم یارو اللہ بادشاہ دو جہان دا اے
نہ ای اوس دا ہور رقیب کوئی نہ ای ہور کوئی اوس دی شان دا اے
میں وی دھار کےاُس تے صدق بیٹھاں مینوں آسرا ایس ایمان دا اے
کریں ول شہزاد دھیان ربا تینوں واسطہ کل اسمان دا اے

ب
بن کہ ہاتھ میں آن بیٹھا یاد یار دی میرا اے دین ربا
تینوں واسطہ اپنے انبیا دا عیسیٰ جیا نہیں کوئی حلیم ربا
اپنے صدق یقین دے آسرے تے موسیٰ ہو گیا رب کلیم ربا
سُن لئیں فریاد شہزاد دی توں تینوں آکھدے سب رحیم ربا
پ
پرت کہ آکہ ویکھ سائیاں ساڈا فرقتاں نے جیہڑا حال کیتا
چنگے بھلے ساں وسدے نال تیرے زخم دے جدائی کنگال کیتا
پھٹ لا گیا ایں ڈونگے جگر اندر ایناں جیوناں میر ا محال کیتا
کاسا پکڑ شہزاد فقیر ہویا خیر پا گدا سوال کیتا
ت
تارنا ایں ڈوبیاں بیڑیاں نوں میری ڈبدی بیڑی نوں تار سائیاں
غوطے کھاوندا پھِراں چناں اندر سوھنی ونگراوں ادھ وچکا ر سائیاں
کدی وصل پیا لڑا دے بھرکہ تیرے عشق دا چڑے خمار سائیاں
کر کرم شہزاد دے حال اوتے کدی آ کے دے دیدار سائیاں

ٹ
ٹوٹ گئی اے میری ادھ وچوں قسماں جوٹھیاں سن تیرا پیار چوٹھا
اج لوک مینوں مہنے مار دے نیں مینوں آکھدے نے تیرا پیار چوٹھا
اے جہاں فریب دی جو نگے مینوں لگداے سنسار چوٹھا
شہزاد تینوں سچا آکھدا اے لوکی آکھدے رہن سو وارچوٹھا
ث
ثمر درخت دا کھا میٹھا آدم حو ا جنت وچوں باہر ہو گئے
جدوں توڑیا حکم خُدا تیرا ساری زندگی لئی خوار ہو گئے
ایہو ویکھ کہ تیریاںقُدرتاں نوں تیرے در تے اسی مے خوار ہو گئے
جان بوجھ کے روگ شہزاد لا لے جان بوجھ کے عشق بیمار ہو گئے
ج
جان والے موڑ آوندے نیں ایویں دل نوں لا کے بہہ ناہیں
دُکھ سُکھ سمیٹ کے پا جھولی حال اپنا کِسے نوں کہہ ناہیں
کول بہہ کے ہس سہیلیاں دے ایویں وکھری وکھری رہ ناہیں
چار دن مہمان شہزاد تویں سوچاں لمیاں دے وچ پے ناہیں

چ
چرخہ ڈاہ پریم والاپونی یار دے ناں دی کت کُڑیے
میری جان ایمان سی رانجھنے دی ایویں کھیڑیاں پے گئی وس کُڑیے
میری نال کھیڑے ناہیں گُزر ہونی میرا رانجھنا گھبرو جٹ کُڑیے
سرسونپ شہزاد رانجھنے نوں پائیے کھیڑیاں دے سر بھس کُڑیے
ح
ہوش حواس نہ رھے مینوں جدوں حق دے اسی اسیر ہو گئے
متھے تِلک سندو ر لگا سبھے کنیں مندراں پا فقیر ہو گئے
ہتھ ہتھاں دے وچ پھڑا دیتے ول مک گئے سیدھے تیر ہو گئے
اک مک شہزاد تے یار ہو گئے چودھاں طبق روشن با ضمیر ہو گئے
خ
خضر ہون آکے بانہہ پھڑ لے پیا ڈوبنا واں ڈونگے پانیاں میں
ہتھ بن کے راں غلام تیری کراں خدمتاں وانگ سوانیاں میں
ایویں راہ اولڑے پھراں بھوندی کم ظرف دے بال ایانیاں میں
پھراں وانگ شہزاد پتنگ ٹوٹی سائیاں لا کہ ڈور سنبھالیاں میں

د
درد فراق دے تنگ کیتا وصل یار دا اے مینوں شوق سائیاں
گلی گلی میں یار ای یار کوکاں مینوں جگ دا نہیں جے خوف سائیاں
تیرا وچھڑے یار تے سمجھ آوے کیویں اُٹھدی اے سینے ہوک سائیاں
میل دے شہزاد محبوب میرا تیری وسدی رہے گی چوک سائیاں
ڈ
ڈونگیاں نے رمزاں عشق دیاں جنہاں سمجھیاں او اولہیا ہو گئے
عشق چاڑھیا توڑ پیغمبراں نے پایا مرتبہ روح خُدا ہو گئے
جنہاں عشق چ جان گوا دیتی اوہی ابد دے وچ بقا ہو گئے
اودا اپنا رہیا شہزاد کُج نہیں نفل جہناں دے عشق ادا ہو گئے
ذ
ذکر جس دا صبح شام کرئیے گل سُنے نہ اُوس نوں پھبدی نئیں
بوٹا جگر دے لہو ناںپال کے وی جینوں کلی اُمید دی لگ دی نئیں
اُس دھی نوں جم دے مار دیئیے جینوں قدر پئیو دی پگ دی نئیں
جہڑے عقل تے فکر توں ہین فارغ آکھن گل شہزاد دی چج دی نئیں

ر
رازقا تیرے نال زور کی اے توں ویں شاہ تے میں غلام تیرا
ایہومیری نماز تے بندگی اے ناں جپناں صبح تے شام تیرا
کی وگڑدا ے گھُٹ پیا دیویں بھرے مٹ تیرے نالے جام تیرا
سُندا راں شہزاد میں گیت تیرے پڑھدا رہواں میں سدا کلام تیرا
ز
زیر کیتا تیرے عشق مینوں تائیوں جوگیاں دا روپ دھاریا ای
پھراں وانگ مجنوں لیلیٰ کوکدا میں لیلیٰ کس نوں دلوں اتاریا ای
اس عشق نے شاہ گدا کیتے عزت بیگ چناں تے ماریا ای
عشق چھڈدا نیں شہزاد کج وی عشق دار منصور نوں چاڑھیاای
س
سار نہ لئی آ جگ اُتے جیڑی ھوندی اے تیریاں بندیاں ناں
کُج ساڑ دے آگ دے ڈا لانبو کُج مار دے گولیاں ڈنڈیاں ناں
بنا جرم دے کاٹھ تے چاڑھ دیندے کُجھ گل چ پا کے پھندیاں ناں
جہڑی پئے شہزاد گُزار لئیے چنگی گزر جاندی بندے چنگیاں ناں

ض
ضبط دے ٹوٹ گئے بن سارے ہنجو اکھیا وچوں روان ہو گئے
رو رو اکھیاں دا سوکھ گیا پانی ساڈے وسدے باغ ویران ہو گئے
چل گئی اے وا وچھوڑیاں دی کراں والڑے اج مہمان ہو گئے
کفن کر و شہزاد تیار چھیتی ساڈے مرن دے سب سامان ہو گئے
ظ
ضرب لگی کاری جگر اُتے تکاں بہہ کے راہ طبیب دا میں
کرے آن علاج مسیح میرا ویکھاں مُکھڑا اُس حبیب دا میں
پھڑے ہتھ تے دے شفا مینوں سڑ گیا واں لیکھ نصیب دا میں
مشکل کرو آسان شہزاد والی پاواں واسطہ تینوں صلیب دا میں
ع
عرض سُن لئی ساڈی کن لاکے فیر اپنا حکم سنا دیویں
اساں عشق دا جرم قبول کیتا جیہڑی چاہویں دفع لوا دیویں
تینوں واجب قتل جے نظر آواں میرے گلے تے چھری چلا دیویں
ہتھ جوڑ کے آخری عرض میری روزِ حشر شہزاد ملا دیویں

غ
غور کرو ساڈی عرض اُوتے تُسی بادشاں دے بادشاہ میاں
جھولی خالڑی بھر دیو راہ ِ مولا تُسی شاہ تے اسی گدا میاں
کُجھ کرو خیال بے آسرا واں حق فقر د ا کرو اد ا میاں
ہتھ پکڑ شہزاد کچجڑے دا مُردہ قبر توں دیو جگا میاں
ف
فرق نہیں وچ پیغمبراں دے ایتھے ونڈ کتاباں نوں بہہ رہیں توں
پڑھ ویکھ کتاب فقرا والی ایتھے من جلاداں نوں بہہ رہیں توں
بن بچکڑی ہو تیار چھیتی ابد تک حساباں نوں بہہ رہیں توں
پی آخری جام شہزا د توں وی ایتھے پی شراباں نوں بہہ رہیں توں
گ
گڈیاں پیا اُڈاو ناں ایں پیچے پان دے ول دھیان تیرا
سائیاں آدھ چوں کٹنی ڈور تیری رہنا ایہہ نہ اوہ جہان تیرا
لے جاونے گور دے ول تینوں پیچھوں ونڈنے آن سامان تیرا
گنہگا ر شہزاد تے کی ہویا بخش دے گا رب رحمان تیرا

ل
لکھ کیتے جتن جگ اُتے ہویاں حسرتاں ساریاں پوریاں نیں
مجھاں رہے چراوندے وچ بیلے کسے ہیر نے کوٹیاں چوریاں نیں
ساری ہجر دے وچ گُزار چلے ساری زندگی مُکیاں دوریاں نیں
حق سچ دی گل شہزاد کیتی گلاں فقر نے کیتیاں کوڑیاں نیں
م
مُکدی مُکدی مک گئی اے رہ گئی اے اک دہاڑ پیچھے
جدوسدے باغ ویران ہون پتے چڑھ جاند ے رہندے خار پیچھے
جان لگیاں خالڑی ہتھ ہونے رہ جاونے لکھ ہزار پیچھے
سوچ لئیں شہزاد ایہہ ویلڑا ای بھُل جائیں نہ بانکڑی نار پیچھے
ن
نفل نماز تے بہت کیتے سن لیں فریاد پکار میری
نال لہو تے دھو کے پاپ سارے قسمت اج توں دے سنوار میری
نال برکتاں دے مالامال کر دے بدل دے توں جیت چ ہار میری
پیا جوڑ کے ہتھ شہزاد آکھے بیڑی ڈوبدی لا خاں پار میری

و
وچ رہ جاونے کم تیرے پینی آواز تے لگنی دیر نایں
جدوں تکڑی اوس نے تولنا اے کدی پا نے ہوونا سیر نایں
اوتھے جھوٹ کڑل نہیں چلنا اے کدی زبر نے ہوونا زیر نایں
کر لے نیک اعمال شہزاد توں وی ایس جگ تے آونا فیر نایں

قطعے



جُدائیاں دے زخم گہرے لکاواں وی تے لُکدے نئیں
اشک اکھیاں دے پردے وچ میں روکاں وی تے رکدے نئیں
اسی درویش ہر در تے کدیں سر نوں جھکاندے نئیں
جدوں اک وار جھک جائیے تے سر سجدے تو ں چُکدے نئیں

میں پُرانیاں لیراں چوں اِک لال گواچا لبھنا واں
ایسے کھیڈے گزرے نے کئی سال گواچا لبھنا واں
وریاں پہلاں جیہڑا میرے حال دا محرم بنیا سی
میں چناں دیاں چھلاں چوں مہینوال گواچا لبھنا واں

ہر پیر تے ہر کے جتن دی پیا کوشش دے وچ جینا واں
او دیندا اے زخم جُدائیاں دے میں عشق دی سوئی نال سیناواں
میرے دُکھڑے نوں کوئی کی جانے کیویں زندگی بسر کرینا واں
شہزاد نا پوچھ درویشاں کوں جدوں لبھ جاوے اودوں پینا واں

دل دیاں گلاں دل وچ رہیاں
نہ تو پوچھیاں نہ میں کہیاں
شرماں دے وچ دونویں رہیاں
سورج ڈوبیا شاماں پیاں

تیری گزرے وچ اُڈیکاں دے
ایہہ فیر تیرے گھر نہ آوے
اج آپے رانجھا آیا ای
جانے فیر پھیر ا نہ پاوے

اَج دی شام قضا نئیں کرنی
خبر ے فیر اد ا نئیں کرنی
جے نہ عرشاں تیکر پُہنچی
اج توں بعد دعا نئیں کرنی

ساری عمر میری کم ظرفاں د ی پہچان کریندیاں گزری
جیڑے حق نیں رکھدے پانی د ا اوہناں خون پلیندیاں گزری
کیڑی راہ تو ں سوہنا آ جاوے ساڈی راہواں ویندیاں گزری
کی دسیئے حال فقیراں دا شہزاد رُلیندیاں گزری

جدوں اپنے مارن مر جاندے بندا کیں دے ماریاں مردا نیں
جدوں قسمت ہارے ہر جاند ے اونجکیں دے ہاریاں ہردانیں
جینے دکھڑے جان تے میں سہیناں کوئی اینئے دکھڑے جردا نیں
شہزاد غریب ا ے دنیا توںدرویش اے مالک زر دا نیں

سانوں اِکو ای موسی ؔلگناں ا یں فرعون جئے لوگ بتھیرے نے
قوم دے ناںتے لٹن و الے پھر دے سب لُٹیرے نے
اے دھرتی تے ساناں وانگوں پھر دے فصل اجاڑن لئی
کُجھ کھاندے کُجھ پھیندے پھردے نہ تیرے نہ میرے نے

اسی تے تھل دیاں ٹِبیاں اُتے دانے بھنی آونے آں
پہلاں آپی بھجے ساں ہُن یا نے بھُنی آونے آں
پہلاں تیر کماناں چلیاں فیر کلاشنکوپاں سن
ھُن تے بم دھماکیاں دے نال تھانے بھُنی اونے آں

تیرے ناں دے جام اُچھالن لگ پئے آں
بھُل نہ جاویں دیوے بالن لگ پئے آں
ہتھاں دے و چ تسبیح پھڑ کے پھرنے آں
کچھاں دے وچ بچھو پالن لگ پئے آں

توں حُسن معصوم دی بُکل وچ اِک سپ لوکائی پھرنا ایں
جنھوں ڈنگدئے پانی نیں منگدا کیئاں نوں لڑائی پھرنا ایں
مینوں ڈنگ لے ہر اک ا نگ انگ تے میری آخری حسرت پوری کر
شہزاد نے مر کے جی پینئے تینوں سینے لائی پھرنا ایں

پیار مرے نال کرنانئیں تے خواباں دے وچ آئونا چھڈ دے
یا توں اپنے خواب چُر ا لے یا مینوں کہہ سونا چھڈ دے
ساڈے آکھے لگ کے جے توں پیار دا پیچا پانا نیئں
ایہہ پتنگ محبت وا لی گلیاں وچ اُڈانا ں چھڈ دے

پیار کِسے دا بھُلدے بھُلدے اپنی ذات نوںبھُل گئے آں
عشق کِسے دے پاگل کیتا گلیاں دے وچ رُل گئے آں
سستا سودا سمجھ کے سانوں ہر اِک نے ٹھکرایا اے
ککھاں نالو ں ہولے ہو گے اِّٹی دے مُل تُل گئے آں

جدے میں پیار وچ رُلیاں اوھنے احساس نئیں کیتا
اسیں آپے تے اُجڑے آں اوھنوں اُداس نئیں کیتا
اسیں وعدے تے راتاں جاگ کے وعدہ نبھاندے رہے
اوھنے کیتے ھوُئے وعدے دا ذ ر ا وی پاس نئیں کیتا

خُدا توں کُجھ تے ڈر جانی ایہہ ویلا فیر نئیں آئونا
کسے ناں پیار کر جانی ایہہ ویلا فیر نئیں آئونا
ساڈا اوی دِل اے بے دردا ایہہ مٹی دا کھڈونا نئیں
نہ ایویں پیر دھر جانی ایہہ ویلا فیر نئیں آئونا

میرے شہر دیو وسنیکو ویلے ول دھیان کرو
جھوٹیاں عزتاں دے وچ نویاں نسلاں نہ ویراں کرو
مُلک دے وچ کیوں لاندے پئے او اگ تفرقے بازی دی
اپنی ذات دی خاطر پور ی قوم دا نہ نقصان کرو

ساڈے کولوں دی غیراں نال جانی سنگ نہ کیتا کر
اساں درویش لوکاں کوں توں ایویں تنگ نہ کیتا کر
تیکوں ہر عید تے آنداں میں نویاں گھِن جوڈیندا ھاں
ہمیشہ سامنے میرے پُرانی ونگ نہ کیتا کر

جے پا کے پیار نسناں سی میرے نال پیا ر نہ کردوں
جے گھر غیراں دے وسناں سی میرے نال پیار نہ کردوں
تینوں اپنا سمجھ کے حال دل دا کھول بیٹھے ساں
رقیباں نوں جے دسناں سی میرے نال پیار نہ کردوں

کِسے دی ڈوب رہی کشتی نوں لاناںِ پار تو مولا
کِسے دی آئی کنارے تے کنارے دے کے کھو لینا
تینوں رحمان کیندے نے کدی رحمت نوں بھول جانا
تو میرے جئے غریباں نوں سہارے دے کے کھو لینا

میں پروانہ تے ھاںلیکن شمع توں دور رہنا واں
صرف میں ایس لئی پینا ں غماں توں دور رہنا واں
میں بھر بھر جام پینا واں جدوں کوئی ہوش نئیں رہندا
جے نیکی نئیں وی کرسکدا گناہ توں دُور رہنا واں

ایہہ دھوکے باز لُٹیرے نے دل لُٹ لیندے فیر ھسدے نے
ایہہ حُسن دیاں سرکاراں نے گل دل والی نیں دسدے نے
اج ترے ناں کل میرے ناں ہر دل دے وچ پئے وسدے نے
شہزاد فے نکلن نئیں ھوندا جدوں جال دے وچ آ پھسدے نے

اوجھڑی اے او بستی جیتھے دو دل والے رہندے سن
ویکھیں کدھرے وچھڑ نہ جائیے اک دوجے نوں کہندے سن
اوہدوں ٹیلیفون تے نئیں سن خط پتراں تے لکھ لکھ کے
بچیاں دے ہتھ اک دوجے نوں پیار سنوڑے دیندے سن

سُتاں ساں تے خواباں دے وچ مینوں جَھولے پیندسے سن
کھُلی اکھ تے غم دیاں سپاں آکے مینوں کیر لیا
چنگے ویلے بن گئے سارے غیر وی میرے اپنے سن
ویکھ کے مینوں بھُکھا ننگا اپنیاں منہ پھیر لیا

مار گئی اے مینوں دوری سجناں دی
قسمت وچ نئیں میرے چوری سجناں دی
وعدہ کر کے وی او اج ا ٓ سکیا نئیں
خورے ہو گئی کی مجبوری سجناں دی

اُچے محل منارے تیرے
تیری کھیڈ اے لکھاں دی
تیرا میرا جوڑ وی کی اے
میری کُلی ککھاں دی

لڑ کے نال چناں دیاں چھلاں
سارے دکھڑے جان تے جھلاں
لکھاںا نگ تے ساک نے میرے
اوکھے ویلے کلم کلاں

خُدا توں کُجھ تے ڈر جانی اے ویلا فیرنی آنا
کِسے ناں پیار کر جانی اے ویلا فیر نی آنا
میرا اے دِل اے بے دردا اے مٹی دا کھڈونا نی
نہ اویں پیر تر جانی اے ویلا فیر نی آنا

لوکاں پانے ویلا واں پر میں کُج کردا رہنا واں
میں نفرت دیاں کندہاں اُتے ردّے دھردا رہنا واں
میں اس شو دریا دے ا ندر ایسا وتر لانا واں
ڈوب کے بیڑی لوکاں دی فیر آپی تر دا رہنا واں

متھے پئی محراب اے سجدیاں نال ساڈی ہوئی قبول دعا نائیں
اُجڑ گئے نے شہر کدورتاں وچ رہی پیار دی اج فضا نائیں
سولی چڑھے نے نیک اعمال والے گُناہ گار لئی ایتھے سزای نائیں
بدل گئے نے دو ر شہزاد سارے رہی اکھیاں وچ حیا نائیں

دل دے مریض نوں آرام آؤناں چاھیدے
صبح جے نہ آویں تینوں شام آؤنا ں چاھیدے
دکھاں وچ اپنی گزار لئی اے زندگی
تیرے ولوں سُکھ دا سلام آؤناں چاھیدے

دھپاں وچ گُزار کے جندڑی
چھاواں لبھدا پھرناں واں
میں دوزخ وچ جنت ورگیاں
تھاواں لبھدا پھرنا واں

Viewers: 921
Share